In 1880 was er een internationaal congres van dovenonderwijzers in Milaan.
Toen werd er besloten dat er in het onderwijs aan dove kinderen geen gebarentaal meer zou worden gebruikt.
Ze vonden dat de kinderen maar moesten leren praten en liplezen, zodat ze zoveel mogelijk mee konden doen met 'gewone' kinderen.
Onderwijzeres waren toen erg streng. Kinderen die toch gebaren maakten moesten soms urenlang
voor straf
op hun handen zitten.